Het onzichtbare kenbaar maken
Mijn leven staat, vanaf het eerste begin in maart 1950, in het teken van ontdekken; afpellen, de kern onthullen. Onbevooroordeeld op zoek naar de werking, functie en betekenis van de wereld om mij heen. Zowel fysiek als virtueel. Altijd was dit ingegeven door de behoefte om de wereld om mij heen te beïnvloeden, om processen bij te sturen om de werking ervan te verbeteren, die drang neemt langzaam af. Maar blijft op de achtergrond hardnekkig aanwezig.
Zo ook bij deze presentatie van mijn huidige werk; laten zien wat onzichtbaar is; laten kennen wat onkenbaar is. Een nieuwe wereld laten zien waar zo velen onachtzaam aan voorbij gaan, overigens misschien gelukkig maar want nu kan die wereld relatief rustig zijn eigen weg zoeken in de door ons, mensen, zorgeloos in bezit genomen ruimte.
Er doen schattingen de ronde dat 8 % van het aardoppervlak in gebruik is genomen door korstmossen. Een ongelofelijk groot getal. Naarmate ik mij in die wereld verdiepte drong langzaam steeds meer tot mij door dat die schatting niet onaannemelijk is. Het is wonderlijk dat een voor velen onbekende bewoner van de aarde in stilte zoveel plek weet in te nemen en daarbij relatief met rust gelaten wordt. Bewonderenswaardig!
Door klein te zijn groot geworden. Een inspirerende hoopgevende gedachte die mij veel vreugde bracht tijdens de periode die ik werkte en nog werk aan de beelden. Een fascinerende ontdekkingsreis met in gedachte mijn jeugdvriend die als beeldhouwer door het leven ging en ik steeds op de voet gevolgd heb. In hem vond ik het vertrouwen om zelf, als autodidact, de beitel ter hand te nemen. Tot dan toe was ik beeldend actief geweest met fotografie, film en tekst; multidisciplinair opgeleid als chemicus, cultuurwerker, socioloog en bestuurskundige!
Naast de kostmossen ben ik bezig met wat ik noem “ecoart”. Ik probeer het materiaal zoveel mogelijk in tact te laten zodat het volledig herbruikbaar blijft voor kunst maar ook voor zijn oorspronkelijke functie. Het materiaal dat gemaakt is om iets te bouwen wordt nu zelf een bouwwerk en andersom. Je ziet het hier terug in de serie bloemenbeelden.
Tot slot ontdekte ik na het overlijden van een dierbare vriendin dat marmer een troostvol aandenken kan zijn. Ik noem het mijn “tranen”. Mijn eerste traan is bijgevoegd als foto, maar ze mogen van mij alle vormen hebben, als ze maar fijn in de hand liggen zodat het een mooie mijmersteen wordt….. maar ik werk ook aan een grote stereotiepe traditionele traan. Voor de liefhebber! De andere kunnen op maat gemaakt worden in overleg…